Sadık Saraç(1920-1960)
AĞLARSA ANAM AĞLAR, GERİSİ YALAN AĞLAMAZ
BABALARDA AĞLAR
Taa, çocukluk yıllarımızdan beri dövüldük, vay anam! diye bağırdık ,üzüldük içimiz yandı, ah anam, ah anam dedik. Türküler yaktık anam, anam diye... ama babalarımızda aslında çok uzağımızda değil, hep azıcık arkamızda durup, bir doğanın, bir kartalın yavrularını gözlediği gibi, gizli gizli sezdirmeden, hele bazıları sevgilerini bile gösteremeden, çocuklarına dayak olmuştur.
Bence kötü baba yoktur, kötü şartlar vardır.
Belki babalar için çok az türkü söylenmiştir. Onlar pek evde kalıp çocukları ile ilgilenememiştir, ama onlar her sabah işe giderken, şöyle uyurken bile olsa, evdekilere bir gözatmış, akşam dönüşlerinde ise yine gözleri ile çaktırmadan, hasretini gidermiştir..
Bizim babalarımız bir avrupalı gibi, çocuklarına sizi iseviyorum diyemez, ama onun çocuklarına, bir gülümsemesi, başını okşaması, kucağına alıp sevmesi,
Ondan daha değerlidir
Babaların değeri bizim toplumda geç anlaşılır. Pek fark etmeyiz, oysa yaşadıkları hayat şartları, ailesini aç, açık bırakmamak için verdiği mücadeleler, ilkönce onları vurur, önce onların saçları ağarır,onların dişleri dökülür,
Hatta ve hatta, ilk önce onlar adaydır, ölüme....
Ağladıklarını anlayamazsın, gözyaşlarını içine akıtırlar ,sadece çok üzüldüklerinde çocuklar gibi ,başlarını yana büker içli içli ağlarlar.
Onların yaşlandıklarında pek seveni kalmaz, yalnız kalır birçoğu.. Hatta bazıları yalnız ölür, bir kaç gün sonra duyulur öldükleri. O zaman işte, kıymetleri bilinmeye başlanır.
Vay babam be, vay babam diye....
Herkesin babalar günü kutlu olsun.
DEĞERİNİ BİLELİM vay babam gelmeden...
M.SARAÇ
