Artık insanların yüzleri hızla yok olmaya başlamıştı. Birbirlerinin yüzlerini anımsayamıyorlardı. Dün tanıştıklarıyla bugün yeniden tanışıyorlardı.
Çünkü düşünce ve dikkatin yerini yalnızca görmek ve görünmek almıştı. Bu ikilik hızlandıkça kimsenin “kendi”ne ayıracak zamanı kalmıyordu. Herkes birbirini gözetliyordu sonra da “kendi” görüntüsünü teşhir ediyordu.
Yüzlerce yıl önce bile “ben” “kendi”nin farkındayken bugün “kendi”yle arasına acımasızca ve pervasızca giren doyumsuz kapitalizm, onu çoktan baştan çıkararak köleleştirmişti: Eşyaya tapıyordu, güce tapıyordu, gösterilene tapıyordu.
Tüm bildiklerini unutmaya başladığı gibi hiç bir şey öğrenemediğinin de ayırdında değildi. Çünkü “kendi”nden başka her şeye zaman ayırabiliyordu.
İçindeki gizli evrensel tözün ve varoluşsal kodların kapı ve pencerelerinin varlığından hiç haberi yoktu.
Teknolojik devrimi yapan, kitlelere de aynı tekniklerle hükmedip tüm zamanına ve yaşamına tecavüz ediyordu.
Kapitalizmin bu hiç bir güç ve erdem tanımaz saldırganlığı, geçmişte dinsel dogmaların oynadığı rolü üstlenerek onu “kendi”nden belki bir daha asla bulamayacağı uzaklıklara götürüp bırakıyordu.
“Bir”lik ve “biz”lik bilinci, insanın tek ve biricik kurtuluşuydu.
Ötesi, canlılık florasındaki bir türün silinip gitmesiydi.
Üzerinde yaşadığı dev yuvarlak, evrendeki tek ve biricik eviydi.
Fikret Yıldırım
Görsel | Google
